Wiedza jest największym bogactwem naszego kraju a nośnikiem tej wiedzy jest człowiek, który będzie chciał się tutaj rozwijać i żyć o ile stworzy mu się warunki do godnego życia. Jeżeli pozbędziemy się ludzi to pozbędziemy się bogactwa, gdyż w ten sposób pozbędziemy się nośników wiedzy. Wszystko inne służy człowiekowi a poprzez niego także wiedzy i w ten sposób przyczynia się do trwałego wzrostu.

I. Struktura instytucjonalna szkolenia wyższego

• Należy umocnić i uzupełnić sieć niezależnych instytucji oceny wyników szkolnictwa wyższego.

• Należy stopniowo decentralizować środki budżetowe na szkolnictwo wyższe do województw i powiatów oraz wspierać inicjatywy samorządów terytorialnych w tym zakresie.

• Należy powołać regionalne fundusze rozwoju szkolnictwa wyższego jako przedsięwzięcia publiczno-prywatne.

• Należy wspiera wszelkie formy współpracy publiczno-prawnej w szkolnictwie wyższym, zwłaszcza, gdy prowadzi to do uruchomienia środków pozabudżetowych.

• Należy inicjować i wspierać współpracę pomiędzy uczelniami a lokalnymi i regionalnymi władzami samorządowymi, a także powstawanie funduszy rozwoju nauki i szkolnictwa wyższego.

2. Organizacja uczelni

• Należy rozdzielić w uczelniach publicznych zarządzanie badaniami, dydaktyką i infrastrukturą.

• Należy powierzyć zarządzanie bieżące (na szczeblu uczelni i wydziału lub kolegium) profesjonalnej kadrze menedżerskiej, zatrudnianej na kontrakty w drodze konkursu.

• Do zarządzania strategicznego publicznymi szkołami wyższymi należy włączyć przedstawicieli biznesu, polityki i organizacji społecznych szczebla zgodnego ze znaczeniem uczelni.

• Należy wprowadzić tzw. etatyzacją, czasowe kontrakty i realne konkursy na wszystkie stanowiska nauczycielskie i badawcze w uczelniach uzyskujących dotacje państwowe.

• Należy znieść pensum dydaktyczne jako jedyną podstawą określania obowiązków i wynagrodzenia nauczycieli akademickich.

• Należy umożliwić kadrze akademickiej prowadzenie działalności eksperckiej i doradczej w ramach uczelni przy zachowaniu zasad konkurencyjności i odpowiedniego wynagrodzenia.

3. Nakłady finansowe na szkolnictwo wyższe

• Należy wprowadzić zasadą powszechnej, umiarkowanej odpłatności za studia (czesne) Wraz z powszechnym systemem stypendialnym i kredytowym.

• Należy zwiększyć realne nakłady na naukę i szkolnictwo wyższe, aby osiągnąć co najmniej 1,5% PKB. źródłem dodatkowych środków winny być: budżet centralny, budżety wojewódzkie, powiatowe i gminne ñ decentralizacja finansów państwa winna uwzględniać: - środki pomocowe z UE, - nakłady przedsiębiorstw państwowych (zwłaszcza przemysłu zbrojeniowego), - nakłady przedsiębiorstw prywatnych (B&R), - nakłady osób prywatnych (czesne, stypendia prywatne, fundacje).

4. Jakość kształcenia - akredytacja i monitoring

• Należy umocnić rynek ocen jakości kształcenia poprzez wprowadzenie systemu certyfikacji wiedzy i umiejętności studentów przez niezależne instytucje państwowe lub prywatne.

• Należy odformalizować i uelastycznić zasady kształcenia na poszczególnych kierunkach, a także powoływania nowych kierunków.

• Należy stopniowo odchodzić od systemu minimów programowych (zwłaszcza wyrażonych w postaci liczby obowiązkowych godzin dydaktycznych) ku systemowi minimów wiedzy i umiejętności osoby kończącej dany kurs lub kierunek.